Klasik gitar çoğunlukla solo bir çalgı olarak düşünülür. Oysa gitar toplulukları uzun bir geleneğe sahiptir. Bu geleneğin en bilinen örneği bir İspanyol ailesinin kurduğu dörtlüdür. Dört gitarın bir arada çalması birkaç yeni imkân açar.
Birincisi ses alanının genişlemesidir; dört çalgı çok geniş bir aralığı kaplar. İkincisi doku sürekliliğidir. Tek gitarda sönen bir ses, toplulukta başka bir çalgı tarafından sürdürülebilir. Bu, gitarın en belirgin sınırını ortadan kaldırır.
Üçüncüsü ses gücüdür; dört çalgı orkestrayla daha rahat dengelenir. Bu nedenle dört gitar ve orkestra için konçertolar yazılmıştır. Toplulukta parti dağılımı ayrı bir konudur. Genellikle bir çalgı melodiyi, biri bası, ikisi iç sesleri taşır.
Roller sabit değildir; bölüm bölüm değişir ve partiye yazılır. En kritik teknik konu ortak akordur. Dört çalgı arasındaki küçük akort farkları toplulukta hemen duyulur. Bu nedenle prova başında ortak bir referanstan akort yapılır.
İkinci konu ortak artikülasyondur; nota sonlarının nasıl bırakılacağı kararlaştırılır.
Topluluk için düzenleme yapmak da ayrı bir uğraştır. Orkestra ve klavye eserleri dört gitara dağıtılırken hangi hattın kimde kalacağı baştan planlanır.
Derslerimizde gitar topluluğu çalışması, ortak akort ve artikülasyon kararlarıyla yürütülür.