Narciso Yepes, altı telli gitarın yerine on telli bir çalgı kullanan icracılardandır. Bu tercih çoğu zaman yanlış anlaşılır. Ek teller daha çok nota çalmak için değildi. Asıl gerekçe rezonanstı.
Altı telli gitarda bazı sesler açık tellerle desteklenir ve doğal olarak parlar. Başka sesler ise böyle bir desteğe sahip değildir ve daha sönük duyulur. Bu dengesizlik özellikle çok sesli yazıda belirginleşir. Yepes'in çözümü eksik kalan rezonansları ek tellerle tamamlamaktı.
Dört ek tel, altı telin desteklemediği sesleri karşılayacak biçimde akortlandı. Sonuç, bütün seslerin benzer bir rezonansla duyulmasıydı. Ek teller çoğu zaman doğrudan çalınmaz; kendiliğinden titreşir. Bu tercih tartışıldı ve yaygınlaşmadı.
Eleştiri iki yönlüydü; çalgının ağırlığı arttı ve sol el kullanımı zorlaştı. Buna karşılık yaklaşım, rezonans dengesi sorununu görünür kıldı. Altı telli çalan icracılar da bu sorunu bilir ve parmak numarasıyla dengelemeye çalışır. Yepes ayrıca bir film müziği düzenlemesiyle geniş bir dinleyiciye ulaştı.
Bu, klasik gitarın popüler bilinirliğini artıran ender örneklerdendir.
Ek tellerin bakımı da ayrı bir iştir. Doğrudan çalınmadıkları için aşınmaları yavaştır ama akort kaymaları fark edilmeden rezonansı bozar.
Derslerimizde rezonans dengesi, parmak numarası kararlarının bir ölçütü olarak ele alınır.