Klasik gitarda ton, icracının en kişisel özelliğidir. Aynı çalgı iki farklı icracının elinde belirgin biçimde farklı duyulur. David Russell'ın kayıtları bu farkın en çok konuşulduğu örneklerdendir. Tonun kaynağı tek bir değişken değildir; birkaç karar birleşir.
Birinci karar tırnak şeklidir. Tırnağın kenarı düz değil, hafif bir eğri oluşturacak biçimde şekillendirilir. Bu eğri, telin tırnaktan düzgün kaymasını sağlar. Sert bir köşe teli çeker ve seste çatlama üretir.
İkinci karar temas açısıdır. Parmak tele dik değil, hafif bir açıyla yaklaşır. Bu açı sesin sertliğini doğrudan belirler. Üçüncü karar temas noktasıdır; köprüye yakın çalmak parlaklık, ses deliğine yakın çalmak yumuşaklık verir.
Dördüncü karar vuruş yönüdür; parmak tele değdikten sonra hangi yöne çekildiği rengi değiştirir. Bu dört karar birlikte çalışılır ve kayıtla denetlenir. Kursiyer kendi tonunu ancak dışarıdan dinleyerek değerlendirebilir. Çalarken duyulan ses, dinleyicinin duyduğu sesle aynı değildir.
Ton çalışmasında tel seçimi de değişkendir. Aynı teknik farklı tel takımlarında farklı sonuç verir; ton arayışı çalgı ve tel birlikte denenerek yürütülür.
Derslerimizde ton çalışması, dört değişken ayrı ayrı denenerek ve kayıtla ölçülerek yapılır.