Zor bir pasaja gelindiğinde çoğu kursiyer farkında olmadan nefesini tutar. Bu, dikkatin yoğunlaşmasına verilen doğal bir tepkidir. Ancak sonuçları olumsuzdur. Birincisi kas gerginliğidir; nefes tutulduğunda gövde kasılır.
Kasılan gövde kolları ve elleri de sertleştirir. İkincisi zamanlamadır; nefes tutan bir icracı cümleyi doğal bir soluk düzeniyle taşıyamaz. Üçüncüsü dayanıklılıktır; oksijen düştükçe yorgunluk hızlanır. Sorun tanınabilir bir belirti verir.
Zor pasajdan sonra derin bir nefes alma ihtiyacı duyuluyorsa nefes tutulmuştur. Çözüm bilinçli bir düzen kurmaktır. İlk adım pasajı çalarken sesli saymaktır. Sesli saymak nefes tutmayı fiziksel olarak imkânsız kılar.
İkinci adım nefes yerlerini belirlemektir. Cümle sınırlarına nefes işaretleri konur ve bunlar uygulanır. Bu, üflemeli çalgılardan ve şan eğitiminden alınan bir yöntemdir. Üçüncü adım yavaş tempoda çalışmaktır; hız düştüğünde nefes düzeni kurulabilir.
Düzen kurulduktan sonra tempo kademeli olarak artırılır.
Nefes düzeni cümle yapısına da bağlanır. Soluğun nerede alınacağı notaya işaretlendiğinde hem gerginlik azalır hem cümleler doğal biçimde ayrılır.
Derslerimizde nefes düzeni, sesli sayma ve yazılı nefes işaretleriyle çalıştırılır.