Gitarın sesi çalındıktan sonra hızla söner. Bu, çoğu zaman bir sınırlama olarak görülür ve icracı sesi uzatmaya çalışır. Tōru Takemitsu'nun gitar için yazdığı eserler bu sınırlamayı malzemeye çevirir. Yazıda sesin sönmesi beklenen bir olaydır ve ona alan bırakılır.
Bu nedenle eserlerde sessizlik yazılı bir öğedir. Duraklar süslemeye değil, tam olarak yazıldığı gibi tutulmaya çağırır. İcracı için asıl güçlük burada başlar. Sessizliği doldurma eğilimi güçlüdür ve bilinçli olarak bastırılır.
İkinci özellik renk kullanımıdır. Aynı ses farklı tellerde ve farklı temas noktalarında çalınarak dönüştürülür. Bu tercihler notada ayrıntılı biçimde belirtilir ve keyfe bırakılmaz. Üçüncü özellik doğal flajole seslerinin sık kullanılmasıdır.
Bu sesler daha uzun titreşir ve sönme eğrisini değiştirir. Besteci ayrıca popüler şarkıları gitar için düzenledi. Bu düzenlemeler daha erişilebilirdir ve üslubu tanımak için iyi bir giriş sunar. Eserler orta ve ileri düzey arasında dağılır; başlangıç için düzenlemeler tercih edilir.
Besteci geleneksel Japon müziğinin zaman anlayışından etkilendi. Orada da sesler arasındaki boşluk bir bekleme değil, kendi başına bir öğedir; bu bakış gitar yazısına doğrudan taşındı.
Derslerimizde bu repertuvar, sessizliğin yazılı bir öğe olarak korunmasıyla çalıştırılır.