Gitar solo bir çalgı olarak orkestrayla yan yana geldiğinde temel bir sorun ortaya çıkar. Çalgının ses gücü orkestranınkinin çok altındadır. Bu fark yalnız düzeyle ilgili değildir; tını da farklıdır. Gitarın sesi hızla söner, orkestranınki ise sürer.
Sönen bir ses süren bir dokunun içinde kolayca kaybolur. Besteciler bu sorunu birkaç yolla çözer. Birinci çözüm dokuyu inceltmektir; solo çalarken orkestranın büyük bölümü susar. İkinci çözüm bölge ayrımıdır; orkestra gitarın bölgesinden uzak tutulur.
Üçüncü çözüm ritmik ayrımdır; orkestra kısa ve seyrek çalar, boşluklar gitara bırakılır. Dördüncü çözüm kadro küçültmektir; bazı konçertolar oda orkestrası için yazılır. Bu çözümlerin hiçbiri sorunu tümüyle ortadan kaldırmaz. Bu nedenle çoğu icrada ses güçlendirme kullanılır.
Güçlendirme bir kusur sayılmaz; salon büyüklüğünün getirdiği bir zorunluluktur. Ancak ayarı dikkat ister; aşırı güçlendirme çalgının doğal tınısını bozar. Provada güçlendirme düzeyi salondan dinlenerek belirlenir. Solist ise ses gücünü artırmaya çalışmaz; netliğe ve zamanlamaya odaklanır.
Salonda oturulan yer de algıyı değiştirir. Ön sıralarda gitar rahat duyulur, arka sıralarda orkestra baskın gelir; ses güçlendirme ayarı bu fark gözetilerek yapılır.
Derslerimizde konçerto çalışmasında denge, ses güçlendirme ayarıyla birlikte ele alınır.