Benjamin Britten'in solo gitar için yazdığı eser alışılmadık bir yapı taşır. Eserin temeli on altıncı yüzyıldan bir lavta şarkısıdır. Ancak bu şarkı eserin başında değil, sonunda duyulur. Öncesinde sekiz bölüm yer alır ve her biri şarkının bir öğesini işler.
Dinleyici bu bölümleri ilk kez duyduğunda kaynağı bilmez. Son bölümde şarkı bütün hâlinde geldiğinde bağ kurulur ve geriye dönük bir aydınlanma olur. Bu yapı icracıya özel bir sorumluluk yükler. Bölümler tek tek iyi çalınsa bile bağ kurulmazsa eser dağınık duyulur.
Bu nedenle çalışma sondan başlar; önce şarkı öğrenilir. Sonra her bölümde şarkının hangi öğesinin kullanıldığı işaretlenir. Bazı bölümlerde ritim, bazılarında armoni, bazılarında yalnız bir aralık korunur. Bu işaretleme yapıldığında bölümler bir dizi olmaktan çıkar.
Teknik olarak eser genişletilmiş yazı kullanır. Farklı temas noktaları, sürtünmeli sesler ve alışılmadık akort istekleri bulunur. Bunların her biri eserin dışında ve tek başına çalışılır. Eser ileri düzeydedir ve yirminci yüzyıl solo gitar yazısının başlıca örneklerindendir.
Eserin son bölümünde şarkı, dönemin yazım biçimine sadık kalınarak sunulur. Bu tercih, önceki bölümlerin çağdaş dilinden keskin bir kopuş yaratır ve etkiyi güçlendirir.
Derslerimizde bu eser, kaynak şarkının önce öğrenilmesi yöntemiyle açılır.