Sağ elin çalgı üzerinde bir referans noktası bulunması gerekir. Bu nokta olmadan el her vuruşta biraz kayar ve tutarlılık kurulamaz. Referans seçimi çalış biçimine göre değişir. Penayla çalışta en yaygın çözüm avuç kenarının köprüye dayanmasıdır.
Bu dayama iki iş görür. Birincisi eli sabitler ve pena açısını korur. İkincisi çalınmayan tellerin titreşimini bastırır. Dayamanın yeri kritiktir; köprünün üzerinde durulur, tellerin üzerinde değil.
Fazla ileri kayan bir avuç çalınan teli de susturur ve ses kısalır. Parmakla çalışta ise durum farklıdır. Klasik gitarda el genellikle hiçbir yere dayanmaz. Denge, kolun bilekten değil dirsekten desteklenmesiyle sağlanır.
Bazı geleneklerde küçük parmak kapağa dayanır ama bu tartışmalıdır. Dayama elin serbestliğini kısıtlar ve parmakların uzanımını sınırlayabilir. Üçüncü bir çözüm başparmağın bir tele dayanmasıdır. Başparmak bas telin üzerinde durur ve hem referans hem susturma işlevi görür.
Bu, halk müziği ve eşlik geleneklerinde yaygındır. Seçim ne olursa olsun kural aynıdır: referans sabit kalır, gerginlik üretmez.
Referans noktası ton rengini de belirler. Avuç köprüye yakın durduğunda ses parlaklaşır; biraz geriye alındığında yumuşar ve doku değişir.
Derslerimizde sağ el referansı, çalış biçimine göre belirlenir ve kayıt üzerinden denetlenir.