Zaman temelli iki etki sık karıştırılır. Birincisi gecikmedir; sinyal belirli bir süre sonra yeniden duyulur. Tekrarlar ayrı ayrı seçilebilir ve sayılabilir. İkincisi yankıdır; sesin bir mekânda dağılıp yavaşça sönmesini taklit eder.
Burada tek tek tekrarlar ayırt edilmez; sürekli bir kuyruk duyulur. Gecikmede üç ayar belirleyicidir. Birincisi süredir; tekrarın ne kadar sonra geleceğini belirler. Süre çoğu zaman parçanın temposuna bağlanır ve ölçünün bir bölümüne denk getirilir.
İkincisi tekrar sayısıdır; kaç kez döneceğini belirler. Üçüncüsü karışım oranıdır; tekrarların ana sesle göreli düzeyidir. Yankıda ise süre ve boyut ayarları öne çıkar. Uzun bir yankı hızlı pasajları bulanıklaştırır; bu nedenle tempoya göre kısaltılır.
İki etki birlikte kullanıldığında sıra önemlidir. Genellikle gecikme önce, yankı sonra gelir. Ters sırada yankının kuyruğu gecikmeye girer ve doku hızla kalabalıklaşır. Sahnede bu ayarlar salona göre yeniden gözden geçirilir.
Zaten yankılı bir salonda cihazdan gelen yankı azaltılır.
Tekrarların tonu da ayarlanabilir. Her tekrarda tizi azalan bir gecikme daha doğal duyulur ve ana sinyalin netliğini bozmadan derinlik ekler.
Derslerimizde zaman temelli etkiler, tempoya bağlanarak ve salona göre ayarlanarak öğretilir.