Elektro gitarda sap gövdeye üç farklı yöntemle bağlanır. Birinci yöntem vidalı birleşimdir; sap gövdeye dört ya da beş vidayla tutturulur. Bu yöntem üretimi kolaylaştırır ve onarımı basitleştirir. Sap değiştirilebilir ve açısı gerektiğinde ayarlanabilir.
Ses olarak daha kısa ve daha net bir başlangıç verdiği söylenir. İkinci yöntem yapıştırma birleşimdir; sap gövdeye tutkalla geçirilir. Temas yüzeyi geniştir ve iki parça tek bir kütle gibi davranır. Bu, uzun seslerde daha az enerji kaybı anlamına gelir.
Onarımı zordur; kırılma durumunda işlem uzun sürer. Üçüncü yöntem boydan boya yapıdır; sap gövdenin ortasından geçer ve yanlara kanatlar eklenir. Bu yapıda tel iki ucunda da aynı ahşap parçasına oturur. Uzun sesler en çok bu yapıda korunur.
Buna karşılık üretimi pahalıdır ve ağırlık artar. Üç yöntem arasındaki fark yalnız sesle sınırlı değildir. Üst perdelere erişim de değişir; vidalı birleşimde topuk kısmı el hareketini kısıtlayabilir. Bu kısıt bazı üretimlerde topuk inceltilerek azaltılır.
Seçim yaparken üst bölge kullanımının ne kadar sık olacağı sorulur.
Birleşim biçimi ikinci el değerini de etkiler. Vidalı sapı olan bir çalgıda sap değişimi mümkündür; yapıştırma birleşimde kırık bir sap ciddi bir onarım kalemidir.
Derslerimizde çalgı seçimi, kursiyerin çalacağı repertuvarın bölge kullanımına göre değerlendirilir.