Bugün akustik gitar denince çoğu kişi çelik telli bir çalgıyı anlar. Oysa gitarın uzun tarihinde teller bağırsak ve sonra naylondu. Çelik tel kullanımı on dokuzuncu yüzyıl sonunda yaygınlaştı. Gerekçe ses gücüydü.
Çelik tel daha çok gerilim taşır ve daha çok enerji aktarır. Sonuç belirgin biçimde daha yüksek ve daha parlak bir sestir. Ancak bu değişiklik çalgının yapısını da zorunlu olarak değiştirdi. Artan gerilim, klasik gitar gövdesinin taşıyamayacağı bir yüktür.
Bu nedenle kapak altındaki kafes güçlendirildi. Çapraz kafes düzeni bu ihtiyaçtan doğdu. Sap içine metal bir ayar çubuğu eklendi. Gövde ölçüleri büyütüldü ve bel çizgisi değişti.
Sonuçta ortaya yeni bir çalgı türü çıktı. İki çalgı arasındaki fark yalnız tel değildir. Sap genişliği, tel aralığı, klavye kavisi ve çalış tekniği de ayrılır. Bu nedenle biri için yazılmış bir repertuvar diğerinde doğrudan çalınmaz.
Kursiyer hangi çalgıyla başlayacağını hedefine göre seçer.
Gövde biçimi de bu dönemde değişti. Daha geniş ve derin gövdeler yapıldı; artan hacim çelik telin ürettiği enerjiyi daha dolgun bir sese çevirdi.
Derslerimizde çalgı seçimi, kursiyerin çalmak istediği türe göre yapılır.