Her çalgı bir noktada onarım gerektirir. Karar verirken iki ölçüt birlikte kullanılır. Birincisi maliyettir; onarım tutarı çalgının değerine oranlanır. İkincisi bağdır; çalgının kursiyer için taşıdığı anlam da hesaba katılır.
Onarımlar üç gruba ayrılır. Birinci grup olağan bakımdır: tel değişimi, ayar, klavye bakımı. Bunlar düzenli giderdir ve karar gerektirmez. İkinci grup orta düzey işlerdir: perde değişimi, üst eşik yenilenmesi, elektronik onarımı.
Bunlar çalgının ömrünü belirgin biçimde uzatır ve genellikle mantıklıdır. Üçüncü grup yapısal işlerdir: sap kırığı, kapak çatlağı, birleşim ayrılması. Bu işler pahalıdır ve sonuç her zaman öngörülemez. Burada karar çalgının değerine göre verilir.
Bir başka ölçüt de çalgının kursiyere hâlâ uygun olup olmadığıdır. Düzeyi ilerlemiş bir kursiyer için başlangıç çalgısı artık dar gelebilir. Bu durumda onarım yerine yenileme daha anlamlıdır. Eski çalgı ise ikinci bir çalgı olarak tutulabilir ve yedek işlevi görür.
Sahnede ya da provada bir yedek çalgı bulunması pratik bir güvencedir.
Onarım kaydı da tutulur. Yapılan işler ve tarihleri yazıldığında hem çalgının geçmişi izlenir hem ikinci el satışında güven verir.
Derslerimizde onarım kararları, maliyet ve kursiyerin düzeyi birlikte değerlendirilerek verilir.